Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Προφήτης Ηλίας Αλτομιρών (10.4.2022)

Κυριακή 10 Απρίλη, πρωί, πολύ πρωί. Σαν και πρώτη μου φορά συμμετέχουσα σε μια τέτοιας κλίμακας ανάβαση, έφτασα νωρίς στα γραφεία του ορειβατικού συλλόγου.. ή έτσι νόμιζα δηλαδή. Σε 10 λεπτά είχε συγκεντρωθεί όλο το γκρουπ και ήδη είχε αρχίσει ο διαμοιρασμός μας στα λεωφορεία. «Εγώ θα πάω με την Νεφέλη!».. «Εγώ με τον αρχηγό!».. «Χρήστο ξέρεις τον δρόμο.. σωστά;!». Επιβιβαστήκαμε λοιπόν και ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το βουνό. «Ανάβαση στον προφήτη Ηλία Αλτομιρών» έγραφε στην ιστοσελίδα.

Φτάνοντας στα Αλτομιρά, συντονιστήκαμε στη κεντρική μεγάλη βρύση του χωριού, όπου ακολούθησε μια σύντομη ενημέρωση της διαδρομής από τον συντονιστή της ομάδας Κλείδωνα Γιώργο. Με συνοδοιπόρο τον πρόεδρο της περιοχής, κ. Σπύρο, μηδενίσαμε τα χρονόμετρα μας τη στιγμή της εκκίνησης.

Ξεκινήσαμε διασχίζοντας μέσα από το χωριό των Αλτομιρών, κατευθυνόμενοι προς το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου, δίπλα από τη φημισμένη βελανιδιά, υπό την σκιά της οποίας ξεκουράστηκαν οι Μανιάτες στο διάβα τους προς την απελευθέρωση της Καλαμάτας. Ύστερα από μια σύντομη στάση, συνεχίσαμε με αμείωτο κέφι την ανάβαση. Τελικός στόχος ο προφήτης Ηλίας των Αλτομιρών, σε υψόμετρο 1.500m. Η πορεία μας για αρκετές ώρες ανηφορική και μόνο. Ξεχώρισε η εμπειρία τόσο του αρχηγού όσο και των υπόλοιπων διοργανωτών, οι οποίοι με περίσσεια ενέργεια μας καθοδηγούσαν κατάλληλα.

Ανθισμένα λουλούδια και ανοιξιάτικες μυρωδιές τριγύρω. Θαυμάζοντας τις ηλιόλουστες καταπράσινες πλαγιές, ξέχασα ότι ανεβαίναμε ψηλά. Ο καιρός ήταν με το πλευρό μας. Σε μερικά σημεία μάλιστα, βαδίσαμε ανάμεσα από σύννεφα, η δροσιά των οποίων μας χάρισε μερικές καλές ανάσες, προτού να ξαναβλέπαμε τον ήλιο.

Μετά από δύο ώρες περίπου φτάσαμε στη Ρέντα, κομβικό σημείο της διαδρομής με χαρακτηριστική τη στέρνα βάθους 5m. Βρισκόμασταν πλέον σε υψόμετρο 1.200m. Η υψομετρική διαφορά των 300m που είχε απομείνει, φάνταζε εξαντλητική. Τόσο όμως η ευχάριστη αύρα που εξέπεμπαν οι αναβάτες, όσο και το πνεύμα ομαδικότητας, έκαναν την απόσταση να φαίνεται μηδαμινή. Ήταν σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Καινούργιες γνωριμίες, όμορφες συζητήσεις και ακούσματα διάφορων βιωμάτων, θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μου.

«Μαμά φτάσαμε» φώναξε ένα πιτσιρίκι από μπροστά.

Βρισκόμασταν στην κορυφή. Η θέα εκθαμβωτική! Ένα διάλειμμα στον προφήτη Ηλία των Αλτομιρών, μας επέτρεψε να απολαύσουμε τη μαγεία της φύσης που είχαμε κάτω από τα πόδια μας. Ακριβώς απέναντι μας οι βουνοκορφές του Ταϋγέτου ξεπετάγονταν μέσα από τα σύννεφα. Αγναντέψαμε περιμετρικά το ακρωτήριο Ακρίτας, τον Μεσσηνιακό κόλπο, την κορυφογραμμή του Πενταδάκτυλου, το μεγαλύτερο φαράγγι της Πελοποννήσου, το Ρίντομο και δεξιά στο βάθος το ακρωτήριο Ταίναρο της Μάνης.

Μετά από αρκετές αναζωογονητικές αναπνοές, φωτογραφίες, ομιλίες και λιχουδιές είχε έρθει η ώρα της αναχώρησης μας. Στις 13:50 ακριβώς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, διαφορετικό από αυτόν της ανάβασης. Μονοπάτι ιδιαίτερο, με έντονο το βραχώδες στοιχείο. Ψηλά έλατα φρόντιζαν την σκίαση μας. Περάσαμε από τη Βαθιά Λάκα ή αλλιώς Βαϊθελάκα, περιοχή με πολλά παλιά κτήματα. Καθώς περνούσε η ώρα, η λαχτάρα μου για σπιτικό φαγητό, άρχιζε να εντείνεται. Όπως φάνηκε, δεν ήμουν η μονή. Η ανυπομονησία είχε χτυπήσει κόκκινο για τον τερματισμό μας στην Ιερά μονή του Αγ. Γεωργίου Αλτομιρών. Λίγο πριν το τέλος της διαδρομής περάσαμε από τον Αυλό, όπου συναντήσαμε τη δεύτερη μεγάλη πηγή με τρεχούμενο νερό.

Μετά από 4 ώρες ανώμαλης κατάβασης και 8 ώρες συνολικής πορείας, βγήκαμε στο οδόστρωμα και μερικά μέτρα μπροστά μας βρισκόταν η Ιερά Mονή. Είχαμε αρχίσει ήδη να συζητάμε το πόσο όμορφα τα περάσαμε.. δίχως να γνωρίζουμε τη συνέχεια.

Φτάνοντας στο κατώφλι της Ιεράς μονής, μια διάχυτη ενέργεια φιλοξενίας μας καλωσόρισε. Ήταν οι «φύλακες» της Ιεράς μονής του Αγ. Γεωργίου των Αλτομιρών, οι οποίοι περίμεναν την άφιξή μας για να απολαύσουμε όλοι μαζί πεντανόστιμα εδέσματα, με ιδιαίτερη τιμητική στο τοπικό κρασί. Όλα αυτά έδεσαν με έναν κύκλο και μερικά βήματα στον ρυθμό της μουσικής του Καλαματιανού συρτού.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο (ΕΟΣ) Καλαμάτας. Ας είναι αυτή η αρχή της εξερευνητικής μου περιπέτειας με τον Σύλλογο.

Ποντίκη Ιζαμπέλα

Για να δείτε φωτογραφίες απο την εξόρμηση πατήστε ΕΔΩ